Η επωνυμία του Σωματείου το 1993 ανεπίσημα αλλάζει σε Ελληνικός Σύλλογος Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών. Ήδη έχουν αποφοιτήσει αρκετοί από την εκπαίδευση έχοντας το Diploma, και ως επαγγελματίες μιας νέας μεθόδου στην ελληνική πραγματικότητα αντιμετωπίζουν νέες ανάγκες που αφορούν την εφαρμογή και τη διάδοσή της. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί το σωματείο να καλύψει ταυτόχρονα τις ανάγκες των επαγγελματιών και τις ανάγκες του εκπαιδευτικού προγράμματος. Ο όρος σύλλογος που τα μέλη χρησιμοποιούν μεταξύ τους αλλά και προς τα έξω σηματοδοτεί το κυρίαρχο συλλογικό πνεύμα σύμφωνα με το οποίο τα μέλη λειτουργούν και ενώνονται υπηρετώντας τον κοινό στόχο της συνέχειας της εκπαίδευσης.

Η μέθοδος της δραματοθεραπείας μέσα στα πλαίσια της πρακτικής άσκησης του εκπαιδευτικού προγράμματος του Συλλόγου εφαρμοζόταν σε διάφορους πληθυσμούς και ποικίλα πλαίσια όπως, χρόνιους ψυχωτικούς-προγράμματα αποασυλοποίησης, κινητικά ανάπηρους, Κέντρα Παιδικής και Εφηβικής Μέριμνας, Νοσοκομεία και Κέντρα Ημέρας, Προγράμματα Ψυχοκοινωνικής και Επαγγελματικής αποκατάστασης, Θεραπευτικά Προγράμματα Απεξάρτησης, Προγράμματα Πρόληψης κλπ.

Στην πορεία διαφαίνονται οι δυσκολίες να εξυπηρετηθεί ο κοινός στόχος και διαφοροποιούνται οι ανάγκες των επαγγελματιών από εκείνες που αφορούν την οργάνωση και τη λειτουργία του εκπαιδευτικού προγράμματος. Κάποια μέλη αποφασίζουν να αποχωρήσουν από το Σύλλογο και να δραστηριοποιηθούν σε ιδιωτικά πλαίσια εφαρμόζοντας με επιτυχία τη μέθοδο της δραματοθεραπείας με ειδικούς πληθυσμούς, όπως εξαρτημένους.

Η προσπάθεια λοιπόν των επαγγελματιών αλλά και των σπουδαστών για την καθιέρωση της δραματοθεραπείας και παιγνιοθεραπείας ως μεθόδους ψυχοθεραπείας στο χώρο της ψυχικής υγείας εντείνεται αλλά ταυτόχρονα φέρνει στην επιφάνεια την αναγκαιότητα για διαχωρισμό της εκπαίδευσης από το Σωματείο.

Από το 1997 η διοίκηση του Σωματείου αποφασίζει να αναζητήσει αξιόπιστο ιδιωτικό φορέα που να πληροί βασικές προϋποθέσεις, ώστε να αναλάβει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Στη συνέχεια η αναζήτηση δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα ενώ παράλληλα εμφανίζονται σημαντικές διαφωνίες μεταξύ των μελών. Η εκπαίδευση περνάει σε «καθεστώς μετάβασης» και επέρχεται η διάσπαση του σωματείου με ταυτόχρονες αποχωρήσεις και διαγραφές μελών.

Το 1999 ο Σύλλογος επανακαθορίζει τους στόχους του συνεχίζοντας την εκπαίδευση, χωρίς πια τη συνεργασία του Institute of Dramatherapy, London αλλά εμπλουτίζοντας το εκπαιδευτικό πρόγραμμα έτσι ώστε να πληροί τους όρους μιας ολοκληρωμένης εκπαίδευσης στη δραματοθεραπεία και την παιγνιοθεραπεία ως ψυχοθεραπευτικές μεθόδους. Πολύτιμη σ’ αυτόν τον επαναπροσδιορισμό υπήρξε η εμπειρία των ίδιων των επαγγελματιών δραματαθεραπευτών και παιγνιοθεραπευτών που εργάστηκαν στην εκπαίδευση αλλά και η παράλληλη και εποικοδομητική συνεργασία με άλλα εκπαιδευτικά προγράμματα στο χώρο της ψυχοθεραπείας. Παράλληλα κάποια μέλη αναλαμβάνουν να εδραιώσουν τον επαγγελματικό χαρακτήρα της μεθόδους στους χώρους όπου δραστηριοποιούνται, ως δραματοθεραπευτές και παιγνιοθεραπευτές.

Το 2000-2001 ο Σύλλογος γίνεται ισότιμο μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδας (Ε.Ε.Ψ.Ε.), η οποία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ψυχοθεραπείας. Ο Σύλλογος αναζητά πλέον ένα νέο και πληρέστερο πλαίσιο προσαρμοσμένο στα σύγχρονα δεδομένα καθώς και μια συνδικαλιστική φόρμα που να καλύπτει διεκδικήσεις και να διευκολύνει την εξέλιξη των επαγγελματιών μελών του. Έτσι το 2004 η Ελληνική Εταιρεία Dramatherapy- Θέατρο και Θεραπεία αλλάζει επωνυμία με τροποποίηση του καταστατικού και γίνεται επίσημα Ένωση Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών Ελλάδας (Ε.Δ.Π.Ε) με έδρα πάντα την Αθήνα. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα δεν δέχεται νέους εκπαιδευόμενους και υπάρχει φροντίδα ώστε να ολοκληρώσουν οι υπάρχοντες σπουδαστές τον κύκλο σπουδών τους.